Στη χάση του φεγγαριού

'Αλλος ένα περίπατος στον ίδιο δρόμο
Στο δρόμο που περπάτησα σε χρόνια όμορφα, περασμένα
Το φεγγάρι στη χάση του αχνοφωτίζει τη θάλασσα
Μια λεπτή φωτεινή φέτα πεπονιού στον ουρανό
που γλυκαίνει τη νύχτα.

Τη σκοτεινή κρύα νύχτα.

'Οπως τότε
Τότε που έχοντας ακόμα τη βουή των ηχείων στο κεφάλι, βάδιζα την ίδια φρεσκοστρωμένη άσφαλτο
Που το μόνο που μπορούσα να ακούσω
ήταν το σφύριγμα του δυνατού αέρα, του λατρεμένου τόπου,
ίσως και λίγο το κύμα που έσκαγε δίπλα στο δρόμο
Γοργό βήμα και κομμένη ανάσα.

Βιάση για να φτάσω στο καταφύγιό μου
Φόβος μέσα στο σκοτάδι του δρόμου, που σήμερα πια φωτίζουν σειρές από λάμπες
Αόρατα χέρια νόμιζα θα ξεπροβάλλουν από την άκρη με τα αγριόχορτα και τα βράχια
και θα με τραβούσαν, να κατρακυλήσω στις πέτρες,
να με κρατήσουν εκεί μέχρι την αυγή
Ενα βουβό παρακαλετό μέσα στο μυαλό μου
για ένα περαστικό αυτοκίνητο
Να φωτίσει το δρόμο που πατούσα
Να δω πού πάω.
Κι όταν έφεγγε, κάποτε, 
δεκάδες σκορπιοί με τα κεντριά τους σηκωμένα 
ακολουθούσαν μια κάθετη πορεία προς τη δική μου
Ανατριχίλα!!!!!
Πώς δεν πάτησα πάνω τους;
Πώς δεν ένοιωσα το κεντρί τους να με τρυπάει;

Πού πήγαινα τότε;

Πού πάω ακόμα τώρα, κάτω απ' το αχνό φώς της χάσης του φεγγαριού;

Hλιοπαιχνιδίσματα!

 φωτο: Πετρούλα Κουστένη (ευχαριστώ)

Μέσα σ' ένα μουντο χειμωνιάτικο ουρανό, 
με μαύρα σύννεφα που ταξιδεύουν γρήγορα ακολουθώντας τον άνεμο
που ασταμάτητα περνούν πάνω από το μυαλό, πάνω απ' τη ψυχή
που στο πέρασμά τους ψύχουν, 
κάνουν άκαμπτο το σώμα και το θέλω,
μικρά κενά φωτίζουν δειλά, διακριτικά, ευγενικά, γλυκά 

Ηλιοπαιχνιδίσματα

Εκεί που ξεχνιέται το φώς του
Εκεί που η απελπισία της μουντάδας του χειμώνα διαλύεται
μια ζεστή αχτίνα περνάει

Ηλιοπαιχνιδίσματα

Ενθαρρυντικά, βάλσαμο σε πληγή
παιχνίδι με όρους κατανοητούς
γλυκιά ζεστασιά απλώνεται
ότι χρειάζεται
ότι ζητιέται
ότι ήταν απαραίτητο για να περάσει η βαρυχειμωνιά

Ηλιοπαιχνιδίσματα

από ένα 'Ηλιο, ζεστό, ευγενικό, 
καθόλους επιθετικό σαν το καλοκαιρινό

'Ενας Ηλιος που ζεσταίνει αλλά παίρνει κι ο ίδιος φλόγα απ' τη φλόγα σου,
ζεστασιά από τη ζεστασιά σου
και σε καλεί στα παιχνιδίσματά του με ίσους όρους,
μέχρι να φτάσει  η ώρα του καλοκαιριού της ψυχής.

Πλασματική παρουσία

Πώς αλλιώς να γίνει άραγε;
Ο κόσμος σου έτσι έχει χτιστεί.
Φίλοι αγαπημένοι, μια φωτεινή φωτογραφία έχουν γίνει.
Ξυπνάς το πρωί τους καλημερίζεις, το βράδυ τους καληνυχτίζεις
και κάπου στο ενδιάμεσο ανταλλάσεις και καμιά φράση,
έτσι, για να σπάσει η ακινησία της οθόνης.
Περιμένεις κάποιους με λαχτάρα να απαντήσουν, να γράψουν μια λέξη,
μια χαζή φατσούλα, έτσι,
για να νοιώσεις την υπαρξή τους, την παρουσία τους στη ζωή σου.
Διαβάζεις ότι διαβάζουν.
Ακούς ότι ακούν.
Αγαπάς ότι αγαπούν
Κοροϊδεύεις ότι χλευάζουν
Μια πλασματική παρουσία στη ζωή σου.
Μια παρουσία που θες να γίνει ζωντανή, ενεργή
Μα μόνο εσύ.
Τους αγκαλιάζεις και τους φιλάς με μιά ματιά
Τους μιλάς και περιμένεις απάντηση, μέσα απ΄τη ματιά
Τους δίνεις κι εσύ με τη σειρά σου τα δικά σου θέλω,
τις δικές σου επιλογές, ότι σ΄αρέσει και περιμένεις να γίνεις αποδεκτός,
με την έκφραση της αρέσκειάς τους.
Και μια χιλιοαγαπημένη μουσική γίνεται ήχος κλησης στο κινητό
και περιμένεις να την ακούσεις να σε καλεί

Μια κλήση απ' την πλασματική παρουσία,που παρακαλάς να γίνει πραγματική.

Το κείμενο αυτό έχει γραφτεί πάνω από μήνα. Κάποια δεδομένα άλλαξαν. Τώρα το θυμήθηκα ξεχασμένο!  Τώρα είναι η αποφόρτιση!!

Φωτογραφίες μνήμης!!!!!!

Μια τόσο σύντομη ζωή, την ρούφηξες με λαχτάρα
Εζησες το κάθε δευτερόλεπτο σαν να ήταν το τελευταίο της ζωής σου
Νοιώθεις ευγνωμοσύνη που το όνειρο έγινε πραγματικότητα.
Πόσοι άνθρωποι μπορούν να το κάνουν;
Απέραντη ευγνωμοσύνη, τραγική νοσταλγία
Στιγμές που συντροφεύουν τις μέρες και τις νύχτες που έρχονται και φεύγουν
και δεν αφήνουν τίποτα πιά

'Εχεις όμως το άλμπουμ το ολοδικό σου,
αυτό που δεν βλέπει κανείς παρά μόνο εσύ με το μυαλό σου.
Γεμάτο με φωτογραφίες μνήμης.

Φωτογραφίες που καλύπτουν όλες τις αισθήσεις
Φωτογραφίες που αποτυπώνουν όλα τα συναισθήματα

Η απαλότητα, η μυρωδιά, η αναπάντεχη τρυφερότητα,
 το σφίξιμο, η χαλάρωση, τα αστεία, η φροντίδα,
η γεύση της σοκολάτας, ακόμα στο στόμα.

Κάδρα κοντινά, κάδρα μακρινά, κάδρα πολυπληθή, καδρα μοναδικά!!!

Ζωντανεύουν κάθε στιγμή, κάθε λεπτό και σε παρασύρουν,
στη υπέροχη σύντομη ζωή και την ξαναζείς, έτσι,
 "φυλλομετρώντας" την κάθε σελίδα του αλμπουμ, την κάθε φωτογραφία μνήμης
και νοιώθεις εκείνη την απέραντη ζεστασιά να απλώνεται πάλι στο κορμί σου,
από το λαιμό μέχρι τα πόδια.
'Οπως ένοιωσες μετά από πολλούς μήνες το σώμα σου να χαλαρώνει
 και να μην τρέμει από το κρύο.
'Οπως ένοιωσες τα πόδια σου να μην είναι παγωμένα πια,
 είχες ξεχάσει την αίσθηση, πόσα χρόνια πέρασαν.
Μόνο εκείνη η γλυκιά ανατριχίλα να απλώνεται
και να σε γεμίζει με μια αίσθηση μωρουδίστικου ύπνου.

Φωτογραφίες μνήμης από δω και μπρος, φυλαγμένες με λατρεία,
εκεί που δεν φτάνουν άλλα μάτια

Τυλιγμένες μέσα στο σελοφάν της καρδιάς
για να μην ξεθωριάσουν και χαθούν στον χρόνο.

Μια φορά βγαίνουν, για πάντα μένουν!!!!!!!

Αλλού!!!!!!

Αλλού το μυαλό, να φτιάχνει ζωντανά παραμύθια, 
για το ξερό εδώ
Αλλού η καρδιά να σκιρτάει, 
για να χτυπάει μέσα σ' άψυχο σώμα

Αλλού τ' αστέρια να τρεμοπαίζουν, σ' ένα χορό που καλεί να χορέψεις
Αλλού το φεγγάρι ν' ανοίγει ασημένιους δρόμους στη θάλασσα, που σου χαμογελά από μακριά

Αλλού οι ανατολές που γεμίζουν τα μάτια και την ψυχή, 
εδώ το απόλυτο σκοτάδι μετά τη βίαιη δύση

Αλλού  οι φωνές, οι μουσικές, τα γέλια
Μόνο νεκρική σιγή στο εδώ

Σφιγμένο στομάχι, σφιγμένα δόντια, σφιγμένα χέρια σε γροθιά,
για να διαλύσουν το τίποτα!

Φευγάτες σκέψεις προσπαθούν να πλησιάσουν στο χωροχρόνο.
Να γίνουν δίαυλοι μεταφοράς, του μυαλού αντί της ύλης.

Να φυσήξει ο Ανατολικός άνεμος!!!! 
Να παρασύρει μυρωδιές, ήχους, χώμα, υλικό και να το αφήσει στο εδώ
Γιατί εδώ ... κενό.

Αλλού τα όλα, αλλού τα πάντα, το αλλού πονάει!!! 


   

'Ενα σεντούκι για το μυαλό

Σίγουρα έχεις δίκιο γλυκιά μου!!!!!
Πρέπει να το αδειάζω πού και πού
Εχει βαρύνει, ασήκωτο!
Τόσες σκέψεις, τόσες έγνοιες

Αυτό που μόλις είπες, είναι αυτό που χρειάζομαι

'Ενα σεντούκι για το μυαλό

Να το φυλάω εκεί μέσα
Να το κλειδώνω μ΄ενα μικρό κλειδάκι κρεμασμένο σε χρυσή καδένα,
ν΄ακουμπάει απ΄ εξω την καρδιά
και να φεύγω...
Να μην το κουβαλάω όπου πάω
Να με μη ακολουθούν οι ασήκωτες σιδερένιες μπάλες
με τις χοντρές σκουριασμένες αλυσίδες που σέρνονται
ανατριχιαστικά πίσω από κάθε βήμα μου

'Ενα σεντούκι για το μυαλό μου

Κλειδωμένο εκεί μέσα να πάλεται  μόνο του,  χωρίς να νοιώθω κραδασμούς
Να σκέφτεται, χωρίς να με ταλαιπωρεί
Να αναπολεί,  χωρίς να με βαραίνει
Να νοιώθει τη μοναξιά του,  χωρίς να τη νοιώθω εγώ
Να υπάρχει,  χωρίς την υπαρξή μου

Κι εγώ ελεύθερη απ΄αυτό
Να ζω χωρίς επεξεργασία
Να νοιώθω,  χωρίς να αισθάνομαι
Να υπάρχω,  χωρίς να ζω
Να παίρνω,  χωρίς να έχω να δίνω
Να τρέφομαι,  χωρίς να γεύομαι
Κι όταν θελήσω να γυρίσω, εκεί που το άφησα,
 να μπορώ να το ξεκλειδώσω,
με το ζεστό απ΄ το στήθος μου περίτεχνο κλειδάκι,
όπως στα παραμύθια, που μου σκαρώνει, χωρίς να με ρωτάει,
Να το ξεκλειδώσω το σωτήριο σεντούκι 
και να ξαναφορέσω το μυαλό μου
όπως φοράω ένα κόσμημα...  Στη θέση του!

where is my mind - PLACEBO

Ξημερώνει.......

Ξημερώνει..... επιτέλους!!!
Μια νύχτα γεμάτη εφιάλτες,
μια νύχτα με τεντωμένους μυες και νεύρα τελειώνει

Επιτέλους!!!

Το ρολόι γράφει έξι
όσο μπορώ να διακρίνω με τα μάτια τα ταλαιπωρημένα,
με τα μάτια που καρφωμένα μέσα στο σκοτάδι,
ζητάνε ένα φώς

'Ενα φως που σημαίνει ελπίδα
''Ενα φώς που σημαίνει αγάπη
'Ενα φώς που σημαίνει σκέψη
κι έρχεται ένα φώς που σημαίνει .... τίποτα!

Κι αυτό το τίποτα είναι καθημερινό
και στη θέα του ξεσηκώνεται το μέσα μου,
με την ελπίδα οτι μπορεί να είναι ΟΛΑ!

Ξημερώνει ... μια νέα μέρα
Ξημερώνει ... μια καινούργια εβδομάδα
Ας ξημερώσει επιτέλους η ομορφιά!

Νυχτώνει ακόμα μια φορά στην καρδιά μου...

Πόση λογική;;;;;;;;;;;;;

Λογική, Λογική, Λογική
Πόση λογική μπορεί να βάλεις στη ζωή
Πόση λογική μπορεί να χωρέσει μέσα σε μια καρδιά
Λογική είναι η άρνηση;
Λογική είναι το πνίξιμο;
Λογική είναι η αποχώρηση;
Λογική είναι η παράδοση χωρίς όρους;
Ανούσια λέξη
Φρικτό νόημα
Ακροβασία σε τεντωμένο σκοινί,
από τη λογική στην ευτυχία και πίσω!!!
  
Τι επινόηση;
Λογικός άνθρωπος με ποιά κριτήρια;
Λογική ζωή με τι αντίτιμο;
Λογικός θάνατος της ψυχής;
Λογικής λόγια
Πόση λογική ακόμα να βάλω;
Πόση λογική χωράει στον παράλογο μας κόσμο;;;;

The logical song (Supertramp)

Σημείο ... μηδέν

Και νάμαι πάλι στο σημείο μηδέν
Εκεί που ξεκίνησαν όλα
Εκεί που άρχισα με τέτοια λαχτάρα, να κατακτήσω,
να αγωνιστώ, να ζήσω, να παραδοθώ, να εκτεθώ

Πόσες πυξίδες ακύρωσα!
Πόσα επίπεδα άλλαξα και πέρασα!
Ολες οι μοίρες πάντα στη μοίρα τους, αδιέξοδο

Και πάλι υποχωρώ και αποχωρώ απο το πεδίο μάχης
Αφήνω την έξαψη της μάχης σ' αυτούς που αγάπησα πολύ!!!
Ετσι έχω μάθει
Στους μονομάχους
μοναχικούς καβαλάρηδες
να έχουν τη χαρά του αγώνα
την άγρια χαρά της νίκης τους
Και γω ... απλός θεατής
Θεατής της μάχης τους χωρίς παρεμβάσεις
Θεατής του θριάμβου τους με παγωμένη ματιά
Θέλω να νικήσουν
Θέλω να βρούν τη στρατηγική  να πετύχουν το στόχο τους
να ρουφήξω το θρίαμβό τους
να καταλαγιάσει η αντάρα της ψυχής

και πάλι ανοιχτή και σε ετοιμότητα για το κάλεσμα
να πολεμήσω μαζί τους
να απαλύνω πιθανές πληγές 
ή κουρασμένους μύες από την ένταση
 

Χωρίς αναστολές
χωρίς επιδιώξεις
χωρίς απαιτήσεις
χωρίς βλέψεις πια!!!

Σημείο ... μηδέν

Μια συνειδητή επιλογή, με μια καρδιά γεμάτη
με αναμνήσεις πολύτιμες
Αξιζε η δική μου αγωνιώδης μάχη μέχρι εδώ
απλά δεν με "πάνε" οι πυξίδες κατάλαβα

Οδηγός μου μόνο τ' αστέρια από δω και μπρός
Στρέφω τα μάτια  μου στον ουρανό
Χάνομαι στην πληθώρα
Είστε τόσα πολλά!
ψάχνω το ένα το μοναδικό δικό μου αστέρι
αυτό που θα με οδηγήσει μακριά απ' το σημείο μηδέν
μέσα απ' τον αχανή λαβύρινθο της ψυχής μου...

Here we go again

Σχεδόν 24 ώρες

Σχεδόν 24 ώρες
κάθε λεπτό κι ένα όνειρο που είχε γραφτεί στο μυαλό
κάθε λεπτό και μια πλημμύρα συναισθημάτων που δικαιώθηκε
η αναζήτηση που έφερε καρπούς
καρπούς με γεύση ξεχασμένη κάπου βαθιά στη ψυχή
ξεχείλισε το άρωμα
ξεχείλισε η νοστιμάδα
κάλυψε ότι είχε μείνει κενό και παραπονεμένο

Σχεδόν 24 ώρες
σοδειά πλούσια μετά από εποχές άγονες
γέμισαν τα χέρια
γέμισαν τα μάτια
γέμισε το στόμα
γέμισε η καρδιά

Η χαρά απλώθηκε μετά από την προσμονή
το κάθε λεπτό κάρπισε κι έδωσε ζωή σ' ότι ζωγραφίστηκε
μονο με τη φαντασία
έδωσε χρώμα, φώς

Σχεδόν 24 ώρες...
που το μυαλό τις μετατρέπει........σε μια σχεδόν ολόκληρη ζωή!!!!!!!

O ναός του έρωτά μου

Ασε με, άσε με και φύγε!
Με έφερες ώς εδώ με το αυτοκίνητο
σ' ευχαριστώ!!  όμως ...
Φύγε τώρα φιλενάδα
Θέλω να μείνω μόνη, εδώ
στον δικό μου ναό του έρωτά μου.
Μέσα στο χειμώνα τώρα.
Να ξαναζήσω στιγμές ονειρικές
στιγμές που δεν σβήνουν όσο κι άν προσπαθήσω
εικόνες, μυρωδιές, αγγίγματα.
'Ολα μοιάζουν να έχουν γίνει ένα πολύχρωμο,
πολύγευστο τατουάζ μέσα στο μυαλό μου
'ενας ναός για τον μοναδικό, ασύμβατο,
αταίριαστο έρωτα της ωριμότητας.
Θέλω ν΄αγγίξω τα μάρμαρα,
τους τοίχους, το χώμα,
τις πέτρες που ξεκολλούν γύρω γύρω και κυλούν μέχρι τα πόδια μου
μόνη!!!
εγώ και η ξεθυμασμένη μυρωδιά του
τα ξεπλυμένα από τις βροχές λόγια του
Εδώ είναι ο ναός του έρωτά μου
εδώ είναι ο μοναχικός παράδεισός μου.
Ασε με

Ερωτά μου, είμαι στο δικό μας ναό........... έλα σε περιμένω....... έστω για λίγο ....... για πολύ λίγο

'Ισκιοι στη λιακάδα

Κάπως έτσι κι η ζωή!!!
Μιά όμορφη λιακάδα σαν τη σημερινή

Απλώνεσαι να την απολαύσεις
Την κυνηγάς!!!
Απλώνει το δέρμα, χαλαρώνει το σώμα
νοιώθεις τη θαλπωρή του  ήλιου

Κλείνεις τα μάτια και αφήνεις τις άλλες αισθήσεις να σε παρασύρουν
Κι ήλιος στην ουρανόστρατά του προχωράει

Κι εκεί που τα πόδια πατούσαν στο λιόζεστο έδαφος
ξαφνικά βρίσκονται στη σκιά
Τα νοιώθεις να παγώνουν κι η παγωνιά ανεβαίνει

Κάνεις ένα δυό βήματα για να προλάβεις 
να ξαναβρεθείς στη ζεστασιά
κι η σκιά προχωράει

Οι ίσκιοι απ' τα κτίρια, οι ίσκιοι απ' τα σύννεφα,
μεγαλώνουν, απλώνονται!!! 
Τα βήματα δεν προλαβαίνουν τις αλλαγές

Κι όταν σκιάσουν όλα....
...περιμένεις το  ξημέρωμα της νέας μέρας
με την ευχή να έχει ξανά λιακάδα
μέσα σ' αυτόν τον ατέλειωτο χειμώνα!!!

Ain't No Sunshine - Bill Withers

Θυμάσαι;;;;

Το νερό κυλάει καυτό απ΄τα μαλλιά
στα μάτια, στη μύτη, στα χείλη!!!
Τεχνιτή αίσθηση του αφόρητα ζεστού
Αυγουστιάτικου μεσημεριανού ήλιου
όπως τότε που έκαιγε το κορμί μου
Όπως τότε.......

Θυμάσαι;;;

Κλεφτές ματιές πίσω απ' τα σκουρόχρωμα τζάμια
παιχνιδιάρικες!!!
έντονες ματιές που προσπαθούσαν να τρυπώσουν
να καταλάβουν το μυαλό του άλλου
ματιές που μαρτυρούσαν όσα δεν μπορούσαν 
να ειπωθούν απ΄τα χείλη

Θυμάσαι;;;

Τα χείλη που καιγονταν απ΄ την λαχτάρα 
να ενώσουν τις γεύσεις τους
Τα χείλη που δροσίζονταν μόνο από 
τις παγωμένες γουλιές του καφέ

Θυμάσαι;;;

'Ενα μικρό άγγιγμα
ένα απαλό διακριτικό χάδι
παλάμη με παλάμη!!!

Θυμάσαι;;;

Δυο δάχτυλα χεριών περίτεχνα πλεγμένα μεταξύ τους
σαν τα κορμιά των εραστών!!!
Πόδια χωμένα στην άμμο 
που πλησίαζαν το ένα το άλλο 
δειλά δειλά στην αρχή
άκρη με άκρη 
προχωρώντας επιθετικά το ένα στο άλλο
σε μια αγωνία κατάκτησης

Θυμάσαι;;

Πώς μπορείς και ξεχνάς;;;;
Πώς μπορώ να θυμάμαι ακόμα;;;

Θυμήσου!!!!!!!!!!!!!!!!!

'Oταν ο έρωτας σκοτώνει!!!!!

Τόση γλύκα!!!
Τόση λαχτάρα!!!
Η  απόλυτη παράδοση!!!
Η σκέψη που μονοπωλείται απ' το άλλο πρόσωπο!!!
Τύφλωση ματιών!!!
Τύφλωση μυαλού!!!
Τυφλή υποταγή!!!

Δίνεται η χαρά απλόχερα
και εισπράτεται η πίκρα όμοια
Δίνεται η αγάπη με όλη της τη θέρμη
και εισπράτεται η ψυχρή αδιαφορία

Λίγα λόγια καυτά χαιδεύουν τ' αυτιά
για τόσο λίγες στιγμές
Πολλά λόγια πικρά συνοδεύουν
τις ατέλειωτες μέρες της προσμονής

Ο έρωτας που σκοτώνει!!!
Ψυχρός εκτελεστής στήνει τα θύματά του
στα πέντε μέτρα
και οπλίζει
και τραβάει σκανδάλη

Η σφαίρα εισβάλει σαν αρρώστια του μυαλού και του κορμιού
Ταρακουνάει το σώμα
ταρακουνάει το μυαλό
πονάει την ψυχή και διαλύει το κορμί

Κι εκεί η  αγωνία κορυφώνεται
εικόνες περνούν κινηματογραφικά μπροστά σου
και ξαναστήνεις όρθιο το κορμί
και περιμένεις τις επόμενες σφαίρες
να έρθουν να διαλύσουν ότι έμεινε αλώβητο!

Η γειτονιά των αγγέλων και των δαιμόνων μου!!!!

Και βρέθηκα εκεί!!!
Στα γνώριμα μέρη!!!
Οχι από επιλογή αλλά από έκτακτη ανάγκη
Σαν να συνομώτησε η πορεία της καθημερινότητας
 με το σύμπαν για να μην ξεχαστώ

Κοντά πολύ κοντά μια ανάσα δρόμος με τα πόδια!!!
είχα χρόνο για περιπλάνηση
ασυνείδητη επιλογή

και δεν άντεξα
περπάτησα
περπάτησα στα σοκάκια
πέρασα από ερημωμένα μαγαζιά
που είπαν καλησπέρα στη ρημαγμένη μου ψυχή

και προχώρησα
πέρασα ρίχνοντας κλεφτές ματιές 
πέρασα και αναμνήσεις πλημύρισαν την καρδιά μου
και δάκρυα τα μάτια μου!!!
Πέρασα και προσπέρασα το αφημένο κομμάτι μου
Πέρασα και προσπέρασα 
τη γειτονιά των αγγέλων και των δαιμόνων μου!

Αποτύπωμα ψυχής!!!!!!!

Ένα ηφαίστειο που κοιμάται είναι η ψυχή
Ένα ηφαίστειο που περιμένει ένα κραδασμό
και τότε αρχίζει να βράζει, να βρυχάται!!!!!!

Έκρηξη δυνατή, σαρωτική!!!

Εκτοξεύει πέτρες - λέξεις
που βρίσκουν σειρά και νόημα πάνω σε μια σελίδα χαρτί
ασπρόμαυρα λόγια!!!

Απ τα σωθικά βγαίνει πηχτή λάβα - χρώμα
που κυλάει και σχηματίζει μορφές πάνω σ' ένα καμβά

Εικόνες που ήθελε να δεί υλοποιημένες η ψυχή!!!
Πραγματικές!!!

Ένα αποτύπωμα ψυχής!!!
Ένα αποτύπωμα που καλεί σε αναγνώριση
Ένα αποτύπωμα μοναδικό χάρισμα στον μοναδικό κραδασμό που προκάλεσε την έκρηξη
'Ενα αποτύπωμα ψυχής, αναλλοίωτο στον εχθρό χρόνο!!!

Κάθοδος στην άβυσσο......

Στροβιλίζομαι στη δίνη
Χάνεται η εικόνα γύρω
Ανεξέλεγκτο τρέμουλο σ' όλο το σώμα
Κανένας έλεγχος, καμιά αυτοσυγκράτηση

Οράματα εφιάλτες με χαστουκίζουν
κορμιά κυλισμένα πάνω στο κόκκινο του αίματος της καρδιάς
κορμιά γνωστά και άγνωστα 
παίζουν παιχνίδια αρρωστημένα στο μυαλό μου

Στροβιλίζομαι στη δίνη της αβύσσου που με καταπίνει
Χέρια δεμένα ψηλά, κρατημένα από ένα σχεδόν ξεφτυλισμένο σκοινί
Σαν μια πολυβομβαρδισμένη καρδιά
Δεν αντέχει στο βάρος
Κόβεται από λεπτό σε λεπτό

θέλω να κρατήσει το βάρος
θέλω να κοπεί να τελειώσω
θέλω να αντέξει αιώνια
θέλω να κοπεί και να πέσω

Στο κενό που έχει μείνει κάτω από τα πόδια μου
στο κενό της αβύσσου που είναι το μόνο δώρο 
που δόθηκε απλόχερα σ' αυτή την ΑΓΑΠΗ

slayer - seasons in the abyss

Αίθουσα αναμονής ενός μυαλού

Περιμένω!!!!!!
Οι μήνες, οι ώρες, τα λεπτά, περνούν βασανιστικά!!!
Τα μάτια νοερά καρφωμένα στην πόρτα
Περιμένω ν' ανοίξει
Να ακούσω το τρίξιμο της πόρτας που έχει να ανοιχτεί αιώνες
Αιώνες μοναξιάς!!!
Αιώνες αναμονής!!!

Η καλοκαιρινή ζέστη έδωσε τη θέση της στη φθινοπωρινή ψύχρα
Κρυώνω εδώ μέσα.
Πώς πέρασε ο καιρός!!!!
Ακίνητη
Περιμένοντας.......

Τι περιμένω άραγε;
Γιατί περιμένω;
Τι υπάρχει πίσω απ' αυτή την ερμητικά σφραγισμένη πόρτα;
Το όνειρο ή ο εφιάλτης;
Η λύτρωση, η απάθεια, η στιγμιαία ικανοποίηση,  η απαλλαγή από τις σκέψεις ή το τέλος;

Η ώρα που θα ανοίξει πλησιάζει
Η ώρα που θα αντικρύσω αυτό που περίμενα με τόση λαχτάρα, 
προσμονή, υποταγή, ανοχή, καρτερικότητα, υπομονή!!!
Και πάντα η αβεβαιότητα αν θα ανοίξει τελικά
Μέρα με τη μέρα παίζεται το άνοιγμα της κορώνα γράμματα
Θα ανοίξει επιτέλους;
Κι αν ανοίξει θέλω πια να μπω;
Κουράστηκα!!!
'Επληξα, αναστατώθηκα, έλιωσα, έκλαψα, τρέλανα το μυαλό
κι ήρθε η ώρα που αναρωτιέμαι.....

Μένω ή δραπετεύω για πάντα, 
χωρίς να περιμένω πια το άνοιγμα της πόρτας,
μέσα σ' αυτή την άχαρη μοναχική αίθουσα αναμονής του μυαλού μου;

What are you waiting for - Gwen Stephani

Η τρελή της γειτονιάς!!!!!!

Πρόσωπο σκαμμένο από ρυτίδες.
Κάθε μια έχει μια ιστορία να πει για βάσανα και στεναχώριες
Μαλλιά ξασπρισμένα, ρούχα καλοβαλμένα.

Σε κάθε τσιγάρο μου στο μπαλκόνι, μου κρατάει συντροφιά η παρουσία της. 
Σχεδόν όλες τις ώρες της μέρας.

Στέκι της το σκαλοπάτι έξω από το ερημωμένο, κλειστό πια, μίνι μάρκετ της γειτονιάς!
Απέναντί μου.

Πάντα με δυο νάυλον σακούλες ακουμπισμένες δίπλα της.
Μιλάει στον αόρατο συνομιλητή της ώρες ατέλειωτες.
Ενοχλείται από τις δυνατές εξατμίσεις και σταματά την κουβέντα για να βρίσει.
Και μετά κάθεται πάλι πιό ήρεμη.
Βγάζει ένα μπουκαλάκι νερό, πίνει μια γουλιά.
Βγάζει μια ντομάτα την πλένει με το νερό κι αρχίζει να τη μασουλάει με όσα δόντια της έχουν απομείνει.
Κόβει γωνιές από ψωμί μέσα απ' τη σακούλα και συνοδεύει τη ντομάτα της.
Γουλίτσα νεράκι, ψωμάκι, ντοματούλα.

Απ' τη δεύτερη σακούλα βγάζει μια χτένα κι αρχίζει με μανία να χτενίζει τα μαλλιά της.
 Με λύσσα!
Με μίσος! 
Σαν να θέλει να τα ξεριζώσει. 
Σαν να θέλει να ξεριζώσει αυτό που τυραννάει το μυαλό της.
Χτενίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις. 
Τα ανακατεύει. 
Τα ισιώνει. 
Και ξανά αγωνία για ξεπάτωμα των αναμνήσεων.

Η ντομάτα έμεινε μισή,  την αποτελειώνει.
Συνεχίζει την συζήτηση και παίρνει ανάσα βρίζοντας.

Στο δεύτερο τσιγάρο μου περπατάει πάνω κάτω στο φαρδύ πεζοδρόμιο και ψάχνει κάτω.
 Τι να βρει;
Τη χαμένη της ζωή;

Κάθε μέρα η ίδια ιεροτελεστεία. Κάθε μέρα οι ίδιες κινήσεις. Κάθε μέρα οι ίδιες βρισιές
Και περνούν οι μέρες, παρακολουθώντας την στενά.  
Είναι η συντροφιά στη μοναξιά μου!!!!
 Ακολουθώ κι εγώ τη δική μου ιεροτελεστεία. Προσπαθώ να φανταστώ πώς, γιατί, τυχαία; έγινε έτσι;

Ενας φόβος φωλιάζει στην καρδιά μου!

Μη γίνω η επόμενη τρελή της γειτονιάς!!!!!!!!!!

Για άλλη μια φορά

Η αναπνοή κοντή
για άλλη μια φορά
ουρλιάζω από πόνο
για άλλη μια φορά
Σιωπηρά, χωρίς δικαίωμα να ακουστώ
εσωτερικό κλάμα
χωρίς δικαίωμα να τρέξουν τα δάκρυα
Το αίμα κυλάει κάτω στα πόδια
και χάνεται
για άλλη μια φορά
Η ζωή πικρή το στόμα πικρό
για άλλη μια φορά

Μιά παρτίδα πόκερ!!!!!!!

Η ζωή μου μιά παρτίδα πόκερ!
Μου μοιράζουν χαρτιά κι εγώ παίζω
Κρατάω ότι μούρχεται
δεν αλλάζω φύλλο
προσπαθώ να κάνω συνδυασμούς που να με ικανοποιούν
Και ποντάρω
Ποντάρω χωρίς να σκέφτομαι συνέπειες
Ποντάρω χωρίς να υπολογίζω τι χάνω
Ποντάρω την ευτυχία μου
Ποντάρω χωρίς να δείχνω τη λύπη μου όταν χάνω
Ποντάρω στο φύλλο που μοιράζει η μάνα

Προσπαθώ να διακρίνω στο πρόσωπο της μάνας,
στις κινήσεις της,
στις λιγοστές κουβέντες που βγαίνουν βεβιασμένα από το στόμα της,
το φύλλο που κρατάει.

Προσπαθώ να κρατήσω το poker face στο δικό μου πρόσωπο
να μη μαρτυρήσω το φύλλο μου
να μη δείξω τον προβληματισμό μου
να μη δείξω τη μπλόφα μου
Να είμαι cool!!!!

Kαι συνεχίζω να ποντάρω
και να παίζω τη ζωή μου κορώνα γράμματα!!!
Σε μια παρτίδα πόκερ, που ποτέ δεν ξέρω τι θα φέρει και δεν θέλω να τελειώσει!!!
Θα μαζέψω οτι περισσεύει από τους άλλους παίχτες ή θα τα χάσω όλα;;;;
Ε λοιπόν δεν με νοιάζει!!!!!!!!!!!!
Αρκεί να είμαι μέσα στο παιχνίδι  και να έχω τη μάνα απέναντί μου!!!
να ποντάρω και να την κοντράρω στα ίσα!

Μέχρι να πάρω τη ρεβάνς!!
Γιατί θα την πάρω, όπως κάθε άρρωστος χαρτοπαίχτης πιστεύει!!!!
ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΜΟΥ!!!!!!!!!

Ενας καφές... ατέλειωτος!!!

'Ενας καφές ατέλειωτος έμεινε στο φλυτζάνι.
Μια γεύση παράξενη!!!
Πικρή!!!
Ενας καφές απρόσμενα σερβιρισμένος.
Μια γουλιά γλίστρησε στο στόμα και κάηκα.
Ηταν πικρή!!!
Με κόπο προχωρησε, με κόπο δοκίμασα και δεύτερη.
'Ηταν ο καφές;
'Ηταν η αγωνία;
'Ηταν η αμηχανία;
Ήταν η ανασφάλεια;
'Ηταν ο φόβος του άγνωστου;
'Ηταν που δεν μ' αρέσει ο εσπρέσσο;

Δεν μπόρεσα να τον τελειώσω!!!
Εμεινε εκεί, μέσα στο φλυτζάνι!!!

'Ενας καφές τι μπορεί να κρύβει;
'Ενας καφές τι μπορεί να γεννήσει στην ψυχή;
'Ενας απλός καφές μηχανής!!!
 
Κι όμως είναι ο μόνος καφές που αναπολώ!
Ο μόνος καφές που νοιώθω τη γεύση του στο στόμα μου ακόμα μετά από τόσο καιρό!!!
Ο μόνος καφές που θέλω να πιώ και να ξαναπιώ!!!
Ο μόνος καφές που δεν θέλω να τελειώσει ποτέ!!!
Να είναι εκεί στο ίδιο φλυτζάνι που να γεμίζει ξανά και ξανά και ξανά με λίγο παραπάνω "ζαχαρούλα" όμως!!!

Χαμένες ελπίδες!!!

hopelessly devoted to you - Olivia Newton John

Ελπίδες  γεννήθηκαν μέσα από λέξεις
που γράφτηκαν σε μια στιγμή τρέλας.
Ελπίδες που έζησαν  και θέριεψαν 
μεσ' του μυαλού μου την πολιτεία
Ελπίδες για την επόμενη πενταετία.

Χαμένες ελπίδες μεσ' το μυαλό μου
σαν φυσαλλίδες μεσ' το ποτό μου
βυθισμένες στον πάτο του ποτηριού
που δεν θα φτάσουν ποτέ στο χείλος του γκρεμού
να τσακιστούν ή να απογειωθούν

Χαμένες ελπίδες που ξεθωριάσαν 
μόλις τα λόγια για λίγο πάψαν να βγαίνουν
σαν χείμαρος ορμητικός

'Ισα που αχνοφαίνονται
δεν ψιλαφούνται πια

Χαμένες ελπίδες
μεσ' την καρδιά μου
που θέλουν να ξαναζωντανέψουν
μέσα απ΄το κύμα του πόθου
που άφησε το στίγμα του.

Ελπίδες που ζητάνε ελπίδα!

Καινούργιο φεγγάρι ανέτειλε....

Καινούργιο φεγγάρι ανέτειλε!!!
Πάνω από το βουνό, ανάμεσα από τις πολυκατοικίες
Καινούργιες αρχές, καινούργιες επιθυμίες!!!
Καινούργιοι άνθρωποι εισβάλουν.
Καινούργιες επιθυμίες!!!
Καινούργια όνειρα σχηματίζονται
Καινούργιες αγάπες, καινούργιοι έρωτες.

Κι αυτό ανεβαίνει σταθερά στην πορεία του στον ουρανό
Στο μαύρο σκοτεινό φόντο μια φωτεινή φλούδα πεπονιού
'Ετσι ήταν στο παιδικό μυαλό μου.
Μια λεπτή φλούδα που μεγάλωνε.

Καινούργιο φεγγάρι ανέτειλε!!!
Καινούργια Θέλω γεννιόνται
Καινούργιες ανάγκες έρχονται στην επιφάνεια
Ανάγκες για καινούργια πρόσωπα, καινούργια αγγίγματα
καινούργιες κλεφτές ματιές στην κρυφή ζωή σου
'Ολα καινούργια στο αχνό φώς του!!!

Καινούργιες οπτικές γωνίες για τα παλιά!!!

Και τα παλιά?
Στο βάθος του υπόγειου μυαλού υπάρχει ένα ντουλάπι
Υγρό, μουχλιασμένο, που μυρίζει κλεισούρα.
Εκεί πέτα μέσα βιαστικά όλα τα παλιά.
Κλείστο και γυάλισε το πόμολο με την άκρη του μανικιού σου.
Να φύγουν όλα τα αποτυπώματα.
Να δεις πόση σκόνη θα μαζευτεί μέχρι να ξανανοιχτεί.
Αν ξανανοιχτεί ποτέ!!!
Γιατί........... καινούργιο φεγγάρι ανέτειλε και για σένα!!!

Όταν κοιμάται ο έρωτας!!

Όταν κοιμάται ο έρωτας, προσπάθησε να τον ξυπνήσεις
Δώς του ένα φιλί, ένα χάδι
Δώς του έναν καφέ δυνατό από το αίμα της καρδιά σου
Δώς του ενέργεια, απ΄αυτή που χάνεις
Δώς του δύναμη απ' αυτή που μαζεύεις για να ζεις.

Όταν κοιμάται ο έρωτας, μην κάνεις ησυχία
Ξεσήκωσε το σύμπαν
κάνε την παρουσία σου εκκωφαντική
κάνε την απουσία σου βασανιστική
κάνε την παρουσία σου αναγκαία

Όταν κοιμάται ο έρωτας, μην τον αφήνεις να ονειρεύεται
τα όνειρα τον παίρνουν μακριά σου.
Δώστου πραγματικότητα, δώστου το σήμερα
Πάρτου μακριά το αύριο
Μπορεί να μην υπάρξει.

Όταν κοιμάται ο έρωτας και αρνείται να ξυπνήσει
άστον στους εφιάλτες του
Δραπέτευσε απ τους δικούς σου
Μάζεψε όσα του έδωσες και γύρνα τα σε σένα
Γέμισε την καρδιά σου ξανά
θα έρθει άλλος ξύπνιος.