Η πιό όμορφη βροχή........

Η βροχή......
ποτέ δεν μ' άρεσε!
Κι όσο περνούν τα χρόνια τη σιχαίνομαι ακόμα πιο πολύ
Οι λόγοι προστίθενται ο ένας πάνω στον άλλο και βαραίνουν.
Κι όμως κάποτε υπήρξε μια βροχή που δεν μ' ένοιαξε
Μάλλον μ' άρεσε και μ΄ άρεσε πολύ!

Η πόλη στολισμένη Χριστουγεννιάτικα...
το πλακόστρωτο βρεγμένο
τα κενά ανάμεσα στις πέτρες μικρές γιαλιστερές λιμνούλες
και δυο ζευγάρια πόδια...
δυο τακούνια να χτυπούν πάνω στις πέτρες
και δυο αρβυλάκια να πλατσουρίζουν
δυο ζευγάρια πόδια ...
κάτω από την ίδια μαύρη ομπρέλα

Ατέλειωτη ανούσια αμήχανη φλυαρία...
τάση για σταμάτημα, με την προσμονή ενός αγγίγματος πιο ζεστού
και ξαφνικά μια αναπάντεχη ερώτηση

- "μ' αγαπάς;"
- "ναι!!!!"
-"κι εγώ σ' αγαπώ!!!!!! τότε περπάτα"

Το μπράτσο με το μπράτσο μπλέχτηκαν σ' ένα σφιχτό αγκάλιασμα
κάτω από την ίδια ομπρέλα
τα βήματα χορευτικά πια
σαν πρωταγωνιστές ταινίας
τα πόδια χανόταν, πετούσαν με τα φτερά της αγάπης
ίσως ήταν και το κρύο... δεν ξέρω..... αναρωτιέμαι
Μέχρι που χώθηκαν σ' ένα ζεστό γλυκό περιβάλλον
για να δροσίσουν την κάψα τους με μια μπύρα

Η πιο όμορφη βροχή ..... της ζωής μου
'Οσο για την μαύρη ομπρέλλα ξέμεινε κάπου... στο καλοκαίρι..

ένας μικρός θάνατος

Πόσες φορές μπορεί να πεθάνει 
και πόσες ν' αναστηθεί ένας άνθρωπος?

Ποτέ και τίποτα δεν τελειώνει.
Πάντα μια νέα αρχή κι ένα τέλος κολλημένα χωρίς ενδιάμεσο.
Προσπάθειες που τις ρίχνουμε πίσω μας.
Προσπάθειες που ματώσαμε γι αυτές.
Και πάντα είναι εκεί.
Εκεί που δεν θες να κοιτάξεις.
Εκεί που ξέρεις οτι θα πληγωθείς για άλλη μια φορά

Ελλαστικές αντοχές
Ανάγκη για το σήμερα, 
μίζερη τροφή για το αύριο,
αέρας δηλητήριο για ν' ανασάνεις,
νερό όξινο για να δροσισεις τα ξεραμένα χείλη

Κάθε αναζήτηση, κάθε λαχτάρα, κάθε βλέμμα
κάθε καλωσόρισμα κι αντίο...........

'Ενας μικρός θάνατος!!!!!



Με τι καρδιά /  Βίκυ Μοσχολιού   (γιατί κάπου κάπου τα ελληνικά τραγούδια μιλούν αντι για μάς)

Τέλος εποχής

Μέρες ζεστές κι ατέλειωτες......
Νύχτες απόλυτης προσμονής....

Ξερός δυνατός βοριάς
Υγρός νοτιάς με θολό κύμα
Ενας αέρας που άλλαζε συχνά
και που δεν ήξερα ποιός είναι ο σωστός, 
για να φέρει και να γεμίσει
τη ζωή μου στη σκιά της  παραλίας...

Η άρνηση εναλλάξ με την ευχή
Νοερά παρακάλια
Φανερές απομακρύνσεις
ψυχρά ψεύτικα προσωπεία
πλασματική βοήθεια σε μια πληγωμένη ψυχή

το σωστό και το λάθος πλεγμένα σφιχτά,
δεν ξεχώρισαν

εκφράσεις θολές
ματιές χωρίς ουσία
αγγίγματα διφορούμενα
συγκεχυμένα μηνύματα χωρίς  ουσία

άλλο ένα "καλοκαίρι" τέλειωσε...
άλλος ένας "χειμώνας" έρχεται...
Το τέλος μιας εποχής.

πιθανόν, ίσως, ενδέχεται, μπορεί......

"Αχ , τι βαρύ έγκλημα έκανα να μην πω πως 
σ' αγαπούσα πολύ, πολύ , όσο δε λέγεται, 
όσο δε γράφεται, όσο δεν αντέχεται.
Τότε μπορεί και να μην έφευγες."

Μενέλαος Λουντέμης

Όλα τα "σ΄αγαπώ" που μείναν κρεμασμένα στα χείλη
σαν ρώγες σμιχτες σ΄ένα τσαμπί σταφύλι

Η βροχή τις σαπίζει...
Ο αέρας τις στεγνώνει...
Ο ήλιος τις ζυμώνει,
σ' ένα κρασί μεθυστικό

που σε κάνει θα θέλεις να φωνάξεις...
να ξεσκίσεις το μέσα σου 
σ' ένα ακόμα...

Σ' ΑΓΑΠΩ

Στενό ανήλιαγο σοκάκι

όμορφο να σε περιμένουν να φανείς
να ξεπροβάλεις στο στενό ανήλιαγο σοκάκι
να περπατάς και να χορεύουν τα βήματά σου
στο ρυθμό της καρδιάς

έτοιμη
πανέτοιμη για όλα

η σκιά να σκιάζει την κάψα που φουντώνει τα μάγουλα
στη σκέψη και μόνο
κι ο αέρας να σε σπρώχνει απαλά
να δίνει ώθηση στο φτάσιμο του σώματος
γιατί η ψυχή είναι ήδη εκεί
μόνιμα

στο στενό ανήλιαγο σοκάκι
χαρά, λύπη, ανυπομονησία, λαχτάρα, απογοήτευση
όλα εκεί έμειναν

και τώρα μόνο μια γαλάζια θάλασσα
ανοίγει στο βάθος την αγκαλιά της
απλώνεται πίσω απ' τα αραχνούφαντα φυλλώματα
ενός αρμυρικιού, προστάτη

Η μόνη που περιμένει πια!!!!!!

" ... μέσα απ' τα δικά μου παπούτσια..."

Μια έκφραση που δεν είχα ξανακούσει
"Αν μπορείς να δεις μέσα απ' τα δικά μου παπούτσια, δεν θα..."
Δεν θα έβλεπα; 
Δεν θα ένοιωθα;
Δεν θα πόναγα;
Δεν θα υπερεκτιμουσα;
Δεν θα ζούσα ....

Τα δικά μου παπούτσια τα φοράω χρόνια
Το δέρμα τους έχει γίνει ένα με το δικό μου
Το ξέρεις, το ξέρω, το ξέρουμε, 
προσπάθησα να τα βγάλω
Τα τράβηξα, τα χτύπησα, έχωσα μέσα τα δάχτυλά μου βίαια
τα πόδια μου πλήγιασαν
μάτωσαν,
πόνεσαν πολύ απ' την προσπάθεια
το ξέρεις...

πήρα μαχαίρι να τα σκίσω κι αντί γι αυτά έσκισα τα πόδια
κι η μαχαιριά έφτασε μέχρι τη καρδιά
που με διάταξε να σταματήσω
να τα αφήσω να με οδηγήσουν στο δρόμο που θέλουν αυτά
σ΄αυτά τα όμορφα, 
που με κάνουν να βλέπω μόνο εγώ φορώντας τα
σ' αυτά τα δύσκολα, 
που δεν παίρνουν καμιά μελλοντική ευκολία

Τα δικά σου παπούτσια δεν θα τα φορέσω ποτέ
 για να δω μέσα απ΄αυτά
Το μόνο που ελπίζω είναι να μικρύνουν, 
να ζαρώσουν τα πόδια μου κι οι προσδοκίες μου
για να βγούν μόνα τους, ανώδυνα, μέσα απ΄τα δικά μου!

Φτωχά τα λόγια

"πες μου" μου λες
τι να πω..........
"λέγε"
με ποια λόγια.... με ποιες λέξεις να το περιγράψω
πώς να εκφράσω όλα αυτά;
"λέγε" ξαναλές επιτακτικά

δεν μπορώ
τα λόγια είναι φτωχά
δεν φτάνουν να σου φτιάξω όλο αυτό που νοιώθω
είναι τόσο πλούσιο, τόσο πολύπλοκο, τόσο εξουθενωτικό

ένα μπουκέτο από συναισθήματα

δεν χωρίζεται,

δεν είναι μια αίσθηση που περιγράφεται το ερέθισμά της
αν ήταν χρώμα θα ήταν μολυβί με κάποιες κοκκινες φλόγες
αν ήταν τραγούδι θα ήταν μια λυπητερή μπαλάντα 
με ξεσπάσματα φωνής
αν ήταν γεύση θα ήταν γλυκιά με πικρό υπόλειμμα
αν ήταν μυρωδιά θα ήταν θαλασσινό αεράκι 
με τη μυρωδιά του ξερού νωτισμένου χόρτου
αν ήταν άγγιγμα θα ήταν ένα μετάξι τυλιγμένο σε κάκτο

όμως είναι κι άλλα πολλά 

κι εκεί φαίνεται πόσο ανεπαρκείς είναι οι λέξεις
μόνο νοιώθει κανείς, μέσα, βαθιά
μόνο νοιώθει
μόνος νοιώθει

μόνη μου νοιώθω....

κι έκφραση δεν είναι λόγια, είναι........
φτωχά τα λόγια..... 
μόνο να το δείξω μπορώ......

(κι απόψε τελικά τα λόγια ήταν μαχαίρια Ραμπο)

Η παραμικρή αμφιβολία........

Η πιο μικρή αμφιβολία
που δεν δίνουμε τη σημασία που της πρέπει

που την καταχωνιάζουμε για να μην μεγαλώσει
που τα μικρά προειδοποιητικά της καμπανάκια που χτυπάνε
τα σκεπάζουμε με αφράτα μαξιλαράκια της προσωρινής
της πλασματικής ευτυχίας ίσως,
 της ευτυχίας που θα θέλαμε να ζήσουμε

Αν την είχαμε αφήσει να απλωθεί
να τρανέψει στην ώρα της
από πόσα λάθη ΖΩΗΣ θα μας είχε γλυτώσει

Η παραμικρή αμφιβολία
τελικά ......
είναι η πιο σημαντική!!!!!

17 δρασκελιές!!!!!

Δυο ανάσες δρόμος!
Ο ήλιος με χτυπάει στα μάτια βγαίνοντας από τη σκοτεινή είσοδο.
Ανεβαίνω το τελευταίο σκαλοπάτι κι ο δρόμος ανοίγει.

Μια δρασκελιά, βαθιά ανάσα
Δεύτερη, τρίτη, η καρδιά χτυπάει χωρίς ρυθμό
τεταρτη, πέμπτη τα γόνατα κόβονται
ο αέρας δεν φτάνει
οι κοφτές αναπνοές κόβουν λες και τις αναμνήσεις

έβδομη δρασκελιά,
όγδοη, ρίγος σ' ολη τη ραχοκοκκαλιά, 
που κάνει το δέρμα να σαλεύει κάτω από το λεπτό μπλουζάκι,
έτσι βγήκα έξω σαν τη τρελή

ένατη, δέκατη, βλέπω τον προορισμό μου
ενδέκατη, .........προορισμό;;;;; 
αναρωτιέμαι τι με περιμένει εκεί

δωδέκατη, δέκατη τρίτη, 
αυτό που σε περιμένει κάθε φορά
ένας όγκος απογοήτευσης

δέκατη τέταρτη, θέλω να τρέξω να φτάσω μια ώρα αρχίτερα
να μυρίσω τις γνώριμες μυρωδιές, να νιώσω .....

δέκατη πέμπτη δρασκελιά, καθρεφτίζομαι στο τζάμι 
πού πάς;;;;;;;;;;

δέκατη έκτη το κεφάλι μου γυρίζει όπως οι τροχοί ενός ποδηλάτου
πού πάς;;;;;;; τα ξαφνικά το ξέρεις δεν είναι ποτέ αποδεκτά

δέκατη έβδομη η ανάσα κόβεται,
το πόδι μένει μετέωρο, αρνείται να πατήσει το μπέζ μάρμαρο
ένα πόδι με λογική;

οι δεκαεπτά δρασκελιές του πηγαιμού 
γίναν πέντε άλματα επιστροφής

Κι εγώ πάνω σ' ένα καναπέ να κοντανασαίνω 
με καρφωμένοο βλεμμα σε μια μακρινή θολή φωτογραφία
που ο φωτογράφος άργησε να την εμφανίσει ..........

Τα "θέλω" που πέρασαν

Θέλω μια βόλτα δίπλα στο ποτάμι,
Να μυρίσουμε την υγρασία των πεσμένων φύλλων μαζί

Θέλω μια βόλτα σε μια κορφή,
να ενωθούν οι αύρες μας στο απέραντο του ουρανού 
και να ενωθούν όπως ο ουρανός γίνεται ένα με τη θάλασσα στο βάθος.....

Να κάνω πράγματα απλά μαζί σου.

Να φύτευα το δικό μου λουλούδι δίπλα στο δικό σου.
να αγγίζονται τα δάχτυλα μέσα από τα χώματα
ο ώμος τον ώμο
να τα βλέπαμε να πλέκαν τις ρίζες τους, τα φύλλα τους και να άνθιζαν σ' ένα πολύχρωμο μυρωδάτο λουλούδι

Να ανάσαινα την ίδια σκόνη που σηκώνεται από το σκάψιμο
να έπιανα την ίδια λάσπη
να ένοιωθα την ίδια ικανοποιήση την ίδια έξαψη
να ρουφαγα τον ίδιο αέρα
να κρύωνα απ΄το ίδιο αγιάζι και να καιγόμουν από τον ίδιο ήλιο
Να ήμουν μαζί σου.

Να πιάσω τα ίδια σκουπίδια και να τα απιθώσω δίπλα στα δικά σου
να κόψω ένα αγριολούλουδο να στο χαιδέψω στο μάγουλο και μετά στο δικό μου
Να πιτσιλιστώ από το ίδιο κύμα με σένα
Να χωθώ στα πετράδια δίπλα στα δικά σου πόδια

Κι ακόμα....   εγώ εδώ μακριά, απομονωμένη.....
'Ηθελα......'Ηθελα, Θέλω.... 
κι όλα τα "θέλω" πέρασαν... και χάθηκαν
όπως ο χρόνος στο διάβα του
σαρώνει σκληρά τα πάντα,
αφήνοντας ένα καλά αποψιλωμένο χέρσο χωράφι

Ποικιλόμορφο λιώσιμο

'Ενα τσιγάρο λιώνει στο τασάκι δίπλα μου,
 καθώς ξεδιπλώνουν τα δάχτυλά μου κάθε τσάκιση της ψυχής μου. 

Δίπλα δυο πακέτα, 
τό ένα πάνω στ' άλλο μισογεμάτα από τσιγάρα
και παραδίπλα ένα από καιρό πολύ,  
αδειανό,
μα γεμάτο εικόνες,"σ' αγαπώ", αγγίγματα, μυρωδιές κι αναμνήσεις,
που έχουν κρυφτεί εκεί μέσα, ζητώντας καταφύγιο, 
για να μην μπορέσω να τις ξεριζώσω απ' την καρδιά μου.

Κι όπως λιώνει το τσιγάρο,
 ο καπνός καίει τα μάτια μου. 
Κι αυτά αντιδρούν όπως ποτέ δεν μπόρεσα να αντιδράσω εγώ. 
Και ξεχειλίζουν,
όλα αυτά που θέλω να γράψω, 
να φωνάξω, 
να ψιθυρίσω, μα δεν το κάνω. 
Αυτά μπορούν. 'Οποιος τα δει θα τα διαβάσει, θα καταλάβει.

Τελειώνει το τσιγάρο κι αφήνει ένα κλαδί από γκρίζα στάχτη πάνω στο διάφανο του κρύσταλου.
'Ενα κουφάρι καμμένο.
Μια ιστορία διαλυμμένη.
Λόγια που δεν λέγονται μόνο καίγονται απ' τον καϋμό!
Μια ζωή που δεν την ρούφηξα,  και μού μεινε η στάχτη!

"Μόνοι είμαστε"

"Μόνοι είμαστε"
Μου το 'πες μιά, μου το 'πες δυό
Μου το 'πες για πρωϊνό,
μου το 'πες μετά το μεσημεριανό,
πίνοντας ένα καφέ με την απόσταση 
να μας χωρίζει
μου το 'πες και βράδια ατέλειωτα
απ' την άλλη άκρη 
Για μέρες!!! για μήνες!!!!!!
δεν μετράω πια!
σαν βάλσαμο, το θεωρούσες!

Σαν αντιβιoτικό
σαν φάρμακο
σαν φαρμάκι...

Πότισα!
Μόνοι είμαστε!!!
Γέμισε το αίμα μου
Συμπλήρωσε τα κενά της καρδιάς μου
θόλωσε το μυαλό μου από τις σκέψεις

Μόνοι είμαστε!!!
Μόνη είμαι!!!
Το χόρτασα!!!

Μα δεν μπορώ να χωθώ σ' αυτή τη σκληρή μοναξιά
Να την νοιώσω,
να με κατακτήσει και να την κατακτήσω
να την νικήσω...

Πολυτέλεια!!!
Τόσες  πολλές εξοντωτικές παρουσίες στη ζωή μου...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩΩΩ!!!!

Μια κραυγή χαράς ξέφυγε σήμερα από τα χείλη μου ελέγχοντας τα στατιστικά του μπλογκ
 
Μια ανάσα λοιπόν πριν από τις 10.000!!!!!!!!!! αναγνώσεις, θέλω να σας ευχαριστήσω για το χρόνο σας σε αναγνώσματα που δεν είναι και τα πιο ευχάριστα, ούτε γενικού ενδιαφέροντος.
 
'Ηταν πολύ τονωτικό για μένα και ελπίζω να μην απογοητεύσω στο μέλλον  (με τα αραιά και πού βέβαια γραπτά μου) κάποιους φίλους που από την αρχή ήταν τόσο μα τόσο ενθαρρυντικοί και ανυπόμονοι για το επόμενο που θα ανέβαζα
 
Ευχαριστώ! Ευχαριστώ! ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Με το " έτσι θέλω"

Πολλές σκέψεις, πολλά όνειρα, πολλές λέξεις μαζεύτηκαν στο μυαλό μου σε μια σπάνια μεσημεριανή σιέστα.
Τρέχω γρήγορα ν' ανοίξω το μπλογκ να τα γράψω.
Είναι όλα στο τόσο όμορφα φτιαγμένα.
Και με το που φορτώνει κι αγγίζω το πληκτρολόγιο......
έφυγαν σαν νερό, κύλισαν, εξαφανίστηκαν.......

Με το "έτσι θέλω"

'Οπως συμβαίνουν καταστάσεις στη ζωή μας ..... με το "ετσι θέλω" κάποιων
'Οπως τρυπώνουν άνθρωποι στην καθημερινότητά μας με το "έτσι θέλω"
'Οπως κάνεις όνειρα που γκρεμίζονται μ' ένα "έτσι θέλω"
'Οπως σου παίρνουν το δικαίωμα να ζήσεις με το "έτσι θέλω"
'Οπως εξαφανίζονται αναγκαίες παρουσίες πάλι με ένα "έτσι θέλω"

"ετσι θέλω" τόσο εγωιστικό!
τόσο απάνθρωπο

Ετσι θέλουν κι αυτές οι λέξεις και έχουν κρυφτεί στην ποντικότρυπά τους, τις νοιώθω, παίζουν κρυφτούλι μαζί μου.
Μου δείχνουν αχνά οτι είναι εδώ, δίπλα μου, μέσα μου και θέλουν να τις ψάξω.
Δεν θέλω να ψάξω. Δεν θέλω δύσκολα. Δεν θέλω να βασανίζομαι.
Τα θέλω όλα εύκολα κι αβίαστα όπως παλιά.
ΟΛΑ όπως παλιά!
Βαρέθηκα!!!!!!!

Σταματάω γιατί επιτέλους κι εγώ ............ "ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ"

Καλως όρισες κι αντίο!!!!!!!

Ενα πηγαιν' έλα η ζωή μας.

Χαρές και λύπες σ ένα διαρκή χορό, 
πηγαινοέρχονται μας ξεσηκώνουν, μας ρίχνουν, 
μας ανεβάζουν στα ουράνια, μας βουτάνε στη στεναχώρια.

Ανθρωποι εμφανίζονται από το πουθενά, 
κάνουν μια θεαματική είσοδο στη ζωή μας και κάποιοι μένουν,
κάποιοι το ίδιο ξαφνικά κάνουν μια ήσυχη και ανούσια, 
ή μια επεισοδιακή έξοδο.

Εναλλαγές!!!!! 'Ετσι για να μην βαριόμαστε.

'Ενα διαρκές καλωσόρισμα. 
Μια διαρκής προσμονή. 
Μια άσβεστη ελπίδα  για το υπέροχο που αναζητάμε.
Μια αναλαμπή μέσα στο ουδέτερο γκρι.

'Ενα διαρκές αντίο.
'Ενα διαρκές ξερίζωμα αισθημάτων.
Μια απογοήτευση που ήταν αναμενόμενη 
κάπου βαθιά στο μυαλό μας.

Καλώς όρισες! 
Μια χαρά που δεν ξέρεις πόσο θα κρατήσει.
Προσπαθείς να ζήσεις το κάθε δευτερόλεπτο που διαρκεί
Προσπαθείς να αρμέξεις και την τελευταία σταγονα ευτυχίας 
που σου προσφέρεται.
Η προσπάθεια απορροφά κάθε αίσθηση του χρόνου.

Και ξαφνικά έρχεται η ώρα του αποχωρισμού.
Σε χαστουκίζει να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα.
Η ώρα του αντίο!!!

¨Οσο διαρκεί μια αστραπή στον ουρανό.
Η πιο σύντομη και περιεκτική θεατρική παράσταση.
Καλώς όρισες....... κι αντίο!!!!!!

Αυλαία.......

Comment te dire Adieu - Francoise Hardy

Βόλτα με ποδήλατο

Αυτό το παιδί που ήμουν, αυτό το παιδί που έχει φωλιάσει μέσα μου και δεν ενηλικιώνεται ποτέ.
Το ευκολόπιστο, το αγαπησιάρικο, το ανόητο και σκανταλιάρικο πολλές φορές
Αυτό το παιδί ξεφεύγει, ανεβαίνει σ΄ένα ποδήλατο και ταξιδεύει
Παρέα με τη μοναξιά, παρέα με τη φαντασία, παρέα με μια πλασματική παρέα
Ξεκινάει για μια βόλτα πάνω σ΄ένα ποδήλατο.
Το βλέμμα καρφωμένο στο τροχό που γυρνάει γρήγορα λειαίνοντας κάθε κάθε αυλάκι κάθε ανωμαλία που υπάρχει στο λάστιχο.
Δίπλα περνούν τα όρια, οι κίτρινες γραμμές με φόρα. 
Δεν τα πλησιάζω. Δεν τα αγγίζω.
Επιταχύνω, λαχανιάζω.
Ο αέρας ανακατεύει τα μαλλιά.
Δε με νοιάζει.
Το πρόσωπο σκληραίνει και συσπάται, τσαλακώνεται στην προσπάθεια.
Δε με νοιάζει.
Πρέπει να φτάσω στην "κολώνα". Πρέπει.
Απ' την αριστερή πλευρά η μυρωδιά της θάλασσας με μεθάει.
Απ΄τη δεξιά το ξερό νοτισμένο χόρτο από την υγρασία βγάζει το άρωμα που καλμάρει τη μοναξιά μου.
Απλώνω το χέρι να πιαστώ απ' το χέρι του νοερού συνποδηλάτη.
Επιταχύνω κι άλλο. Μέχρι να κοπεί η αναπνοή μου.
Και μετά αφήνομαι. 
Η φόρα με πάει μόνη της. 
'Οσο πάει.
Δεν με νοιάζει.
Η "κολώνα" !!!!! Τι νόημα έχει η "κολώνα" . Ας μην φτάσω ποτέ!!!!
Σταματώ, ξεπεζεύω και βουλιάζω στα βότσαλα.
Παίρνω βαθιές ανάσες και κρατώντας το φανταστικό χέρι κοιτάζω την θάλασσα. 
Αυτή δεν έχει όρια. 
Δεν έχει δεσμεύσεις. 
Κοιτάζοντας το γαλάζιο της, ακούγοντας τον ήχο της, είσαι ότι θές, όπου θες, με όποιον θες.
Για πόσο?
Ανεβαίνω πάνω στο ποδήλατο και επιστρέφω με την πιο αργή κίνηση. 
Να μην τελειώσει ποτέ αυτή η βόλτα!!!
Και στην "κολώνα" δεν έφτασα ποτέ!!!
Δε με νοιάζει!!!!!!!!

you do something to me - 

Μιά πτήση με μπαλόνι (requiem for nothing)

'Ενα γυαλιστερό έντονα χρωματιστό μπαλόνι χάιδεψε το μάγουλό μου κι άρχισε να ανεβαίνει!!!
Μπροστά από τα μάτια μου πέρασε το κορδόνι του και το άρπαξα.
Ενοιωθα να με παίρνει μαζί του πάνω από τα συνηθισμένα, πάνω από τα βαρετά τα γήινα.

Το άρπαξα και το τύλιξα γερά στον καρπό μου.
Αφέθηκα να με ανεβάσει, να με ταξιδέψει.
Σε μιά πτήση με άγνωστη πορεία.
Μιά πτήση που καθόριζε ένα απλό μπαλόνι, φουσκωμένα με αέρα, που παρασυρόταν από αέρα και που ταξίδευε με την δύναμη του αέρα.

Πότε ανέβαινε με δύναμη ψηλά, κι όλα φαινόταν να ξεμακραίνουν, να γίνονται τόσο ασήμαντα.
Πότε ο αέρας κόπαζε και ένοιωθα να πλησιάζω κοντά στη γή σε σημείο πρόσκρουσης με αδιάφορα αποτελέσματα.
Κι εκεί που θα γινόταν η μεγάλη σύγκρουση με το έδαφος το αεράκι δυνάμωνε πάλι και ξανά η ανοδική πορεία έπαιρνε τα πάνω της.

Τι πτήση κι αυτή!

Τι έμπνευση !!! τι απομάκρυνση από τα ανούσια!!!

'Ομως το αεράκι φύσηξε από τη θάλασσα και το μπαλόνι παρασύρθηκε και έπεσε πάνω στ' αγκάθια ενός κάκτου. Δηλητηριώδη αγκάθια που το χιλιοτρύπησαν.
Τέρμα η ανοδική πορεία. 
Μόνο κάθοδος.
Πρόσκρουση. 
Σύγκρουση. 
Συντρίμια. 
Σημείο μηδέν!!!

Στο χέρι έμεινε δεμένο σφιχτά το κορδόνι του και στην άκρη του κορδονιού ένα λαστιχένιο ξεχειλωμένο, χιλιοζαρωμένο, ξεθωριασμένο... κάτι που ήταν μπαλόνι.

Μιά άδοξη πτήση τελείωσε. Ενα μπαλόνι ξεφούσκωσε!

Και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που για ένα χρόνο παρά ένα μήνα με ακολουθήσατε, με διαβάσατε,  με κοροϊδέψατε πιθανόν, με τιμήσατε με τα σχόλιά σας, με γνωρίσατε κάπως διαφορετικά, με καταλάβατε κάποιοι, με αγαπήσατε ίσως....

Ευχαριστώ πολύ πολύ 

οι άκαιρες και χωρίς προορισμό πτήσεις κάποτε τελειώνουν!!!

με την ελπίδα οτι η επόμενη πτήση θα είναι με ανθεκτικό αερόστατο......

Παράλληλοι δρόμοι

δυο παραλληλοι δρόμοι

που ποτέ δεν συναντιούνται

δυό κορμιά ξαπλωμένα

που ποτέ δεν ακουμπιούνται

δυο καρδιές που χτυπάνε

και καίνε μες σε χέρσα χωράφια

σε παράλληλο σύμπαν

κι όλης της γης τα χρυσάφια

δεν μπορούν να χαρίσουν

ότι αυτές επιθυμούν.

Δυο παράλληλοι δρόμοι

που χωρίζουν αγκάθια

δυο πορείες γραμμένες

και καλά χαραγμένες

δυο καρδιές διψασμένες

που ποτέ δεν θα συναντηθούν.

ΧΑΡΑ!!!!!!! Η αρχή... του τέλους

Το τέλος
αυτό τριγυριζε από την αρχή στο μυαλό
Αύριο, σήμερα, τώρα
αναμονή για ένα τέλος που έγραψε απ' την αρχή
ένα τέλος που ήταν, είναι, η κεντρική ιδέα
ένα τέλος που κράτησε, άντεξε και στήριξε, όσο τίποτα άλλο,
 ένα ολόκληρο παραμύθι
Ερχεται... καθημερινή σκέψη
ήρθε; ... καθημερινή αγωνιώδης ερώτηση
θα έρθει... σιγουριά
Η μόνη σίγουρη κατάσταση
θα έρθει!!!!!!!!!
Άρχισε!!!!
Ήρθε η χαρά που σημαίνει  σαν εκνευριστική καμπάνα εκκλησίας
και σε ξεσηκώνει ένα Κυριακάτικο πρωινό.
'Ηρθε η χαρά..... 
Η αρχή του τέλους χτυπάει την πόρτα._

Αστραπές μεσ τα σκοτάδια

εξαιρετικά αφιερωμένο στον "ΔΙΑ" που φέρνει σ' επαφή τα σύννεφα

Αστραπές μεσ τα σκοτάδια

λόγια σα χάδια

μάτια στριφογυρίζουν

αλήθειες ζητούν

μάτια μαυρίζουν 

δεν μπορούν να κρατηθούν

και πλημυρίζουν

Αστραπές μεσ τα σκοτάδια 

λόγια σα χάδια

ποιοί φακοί φράγματα 

θα κρύψουν τα ψέματα

τα κρυφά αναστενάγματα

να μη φανούν τα αίματα

Απέραντα σκοτάδια 

καλύπτουν τα βράδια

ζητούν να φωτιστούν

με αστραπές που πετούν

χείλια αγαπημένα

κορμιά απομονωμένα

Αστραπές στα σκοτάδια

λόγια σα χάδια

Αστραπές που ανάβουν και σβήνουν

ανοίγουν και κλείνουν

καρδιές κι αγκαλιές

Το άγνωστο

Σχέδια, όνειρα χορεύουν με ξέρφρενους ρυθμούς
για ένα άγνωστο που έρχεται,
 κι όμως είναι τόσο γνωστό

Προσπαθείς να βάλεις φρένο
να ανακόψεις την πορεία που μπορεί να οδηγήσει στο πουθενά

βάζεις άρνηση
βάζεις αμφισβήτηση
βάζεις ότι μπορείς για να μην παρασύρεσαι
για να μην μπεις στο χορό

προσπαθείς να φανταστείς έναν άλλο ρυθμό
πιο ήπιο πιο χαλαρό
τα ακούσματα όμως δεν σ' αφήνουν
είναι αυτά που αγαπάς
είναι αυτά που έχεις ακούσει 
αυτά που ακουμπούν στο είναι σου όλοκληρο
είναι εκεί και υπενθυμίζουν την παρουσία τους
σειρήνες που καλύπτουν τα πάντα με τη φωνή τους
αυτή η γλύκα που σε αποκοιμίζει και σου επιβάλει 
το όνειρο

Ομως το άγνωστο περιμένει στη γωνία
αγνωστο θα παραμείνει μέχρι να το ζήσεις
μέχρι να το εξαντλήσεις
μέχρι να το νοιώσεις να το χορτάσεις

και να ξαναγυρίσεις πάλι στο όνειρο 
για το επόμενο άγνωστο (καλοκαίρι :) )


Μακάρι να ξέραμε τι μας επιφυλάσει το καλοκαίρι, το επόμενο φθινόπωρο, ο επόμενος χειμώνας ..... τα επόμενα χρόνια...
'Αγνωστο!!!!!!!

 shadows fall - the unknown

'Ενα άδειο πακέτο τσιγάρα.....

Νάτο πια εκεί που έπρεπε να είναι εδώ και μήνες.
Κοίτεται ατόφιο μέσα στα σκουπίδια,
πάνω από τα κατακάθια του καφέ.
Σαν κατακάθι κι αυτό συναισθημάτων που έβγαλαν το άρωμά τους και ξεθύμαναν.
Κι όμως είναι σαν να άδειασε πριν μιά ώρα!!!!!!!!

Άδειο, όμως εδώ και μήνες
Φυλαγμένο  με φροντίδα.
Τρυφερότητα κι αγάπη όταν το άγγιζαν τα δάχτυλα,
πάνω στα χνάρια που είχαν αφεθεί χωρίς σκέψη,
με αυθορμητισμό και  με υπόνοιες φροντίδας
Φαντασία και παραμύθι συνοδοιπόροι στο πέρασμα του χρόνου

Ανάπαυση καρδιάς όταν ακουμπούσε στο μάγουλο
πλασματική αναπλήρωση κενού.


Μια ειδωλολατρεία ενός ψεύτικου θεού
που το μυαλό γεννάει κι η σκέψη κολλάει

Άδειο, εδώ και μήνες
'Αδεια κι ψυχή
δεν υπάρχουν ανταλλακτικά για να ξαναγεμίσουν...

... μόνο το περίπτερο στη γωνία που μένει ανοιχτό
με πολλά, γεμάτα, πολύχρωμα, λογιών λογιών, πακέτα
διαθέσιμα στα μάτια σου, στα χέρια σου, στο στόμα σου...
... που σου κλείνουν το μάτι για να πάρουν τη θέση τους
στο τσεπάκι που είναι στο μέρος της καρδιάς.

Kάτι αλλάζει........

Κάτι αλλάζει.......
Κάτι που το μυρίζω εδώ και καιρό
Κάτι που δεν μπορώ να προσδιορίσω ή δεν θέλω
Είναι φανερό, η στάση, ο λόγος, η απάθεια, η απαξίωση
η απουσία που γίνεται όλο και εντονότερη

Κάτι αλλάζει....
Κάτι που μου φαίνεται τόσο οικείο
όσο αυτό που άλλαξε κι εμένα τότε...

Αποτέλεσμα όμορφο, τρυφερό, αισθαντικό
αλλά η διχάλα μεγαλώνει
τα δυο άκρα αποχωρίζονται σπαρακτικά
Το ένα ανθίζει, το άλλο γίνεται πιο ξύλο κι απ το ξύλο

Με φοβίζει αυτό το "κάτι"
Το τρέμω, αλλά το παρακαλούσα
Δεν το θέλω, αλλά με ανακουφίζει
γλυκαίνει, αλλά με πικραίνει

Αν σ' αυτό το "κάτι"... ήμουν εγώ!!!!!!

P.S. Μόνο για ξεχωριστούς ανθρώπους!

ακριβώς αυτό!!!!!!!!!!
Ελευθερία Αρβανιτάκη - Ζωή κλεμμένη

Μιά μαγική γομολάστιχα

Κάποιες υπέροχες στιγμές γράφονται 
σαν με μολύβι μέσα στην καρδιά
νομίζεις οτι είναι ανεξίτηλες
ότι δεν θα σβηστούν ποτέ
χαράζουν αυλάκια σα να θέλουν έδρα
να μείνουν εκεί για πάντα

Αλοίμονο
Ανακαλύπτεις την ύπαρξη μιας μαγικής γομολάστιχας
που αρχίζει από την άκρη και φτάνει στο κέντρο
τα ροκανίζει όλα σαν τρωκτικό
τα τρίβει και τα λιανίζει όλα σαν χοντροκομένη ράσπα
τα σβήνει!!!!!!!
το μόνο που αφήνει είναι γρέζια άγρια
που ματώνουν και πονούν

Κάποιοι είναι βιρτουόζοι στη χρήση της
Εμπειροι και μεθοδικοί
τη δουλεύουν μέρες, μήνες, κάνουν πειράματα
να βρούν τα πιο αχνά σημεία
Τα σημεία που θα αρχίσουν να ματώνουν πιο πολύ
και συνεχίζουν ...  

Σβήστικαν όλα μαγικά.... όπως ακριβώς ξεκίνησαν να γράφονται!!! 

Μπράβο μαγική γομολάστιχα..... το πέτυχες!!!!

Παύλος Σιδηρόπουλος - Η ΓΟΜΟΛΑΣΤΙΧΑ

Σα γομολάστιχα τα σβήσανε μια μέρα
τα σβήσαν όλα οι κουβέντες που'πες χθες
Τα σβήσαν όλα σαν το φύσημα του αγέρα
μα είχες τον τρόπο κι αυτά ωραία να τα λες

Είχες το βλέμμα της αγάπης που'χει σβήσει
μα εγώ κοιτούσα δυο ματάκια νευρικά
Αχ, κι έλεγα Θεέ μου, πριν την πόρτα μου να κλείσει
να τα φιλούσα γι'άλλη ακόμα μια φορά

Γιατί δεν ήτανε για μας τους δυο ετούτη η αγάπη
σαν τους τσιγγάνους τριγυρνάμε εδώ κι εκεί
Άλλη μια ακόμα ιστορία στο ντουλάπι,
τώρα με άλλη θα'μαι εγώ και με άλλον εσύ

Ο έρωτάς μας, το νήμα πρώτος ποιος θα κόψει
Ο έρωτάς μας ήταν εξοντωτικός
κι όμως την ξέραμε κι οι δυο την άλλη όψη
πως κάποια μέρα θα τελείωνε κι αυτός