H απόσταση

Το ποτό έχει θολώσει λίγο το μυαλό.
Η μουσική σε παρασέρνει σε δίνη, αλλά τίποτα μα τίποτα δεν μπορεί να ξεκολλήσει το μυαλό από την απόσταση!!!!!!

Τόσο μικρή απόσταση!!!! Μια ανάσα!!! Ενα άπλωμα του χεριού και νιώθω στην άκρη των δαχτύλων μου τη ζέστη του κορμιού. 

Τόσο μικρή γεωγραφική απόσταση!!!!!! 
Τόσο μεγάλη συναισθηματική!!!!!!

Πώς να χτιστούν γέφυρες;  
'Οταν το μέρος για να εδραιωθούν είναι μονόπλευρο;

Χρειάζονται δύο γερά σημεία κι από τις δύο πλευρές.
Η μία πλευρά έχει γερό έδαφος, η άλλη μάλλον το μόνο που διαθέτει είναι κινούμενη άμμος.

Η απόσταση!!!!!

Η γελοία απόσταση που τεντώνεται και διογκώνεται και γίνεται αγεφύρωτη και απομακρύνει τόσο ανελέητα.

Τόσο κοντά, που νοιώθω την λαχανιασμένη ανάσα από το χορό να χαϊδεύει το λαιμό μου!!!!! 
Οι αναθυμιάσεις του ποτού καίνε τη μύτη μου και το στόμα μου ζητάει να γευτεί το ποτό σου!!!!!!!

Τόσο μακριά, που τα μάτια μου πια δεν βλέπουν, η φωνές ξεθοριάζουν, οι αισθήσεις αδρανοποιούνται και ο ύπνος έρχεται βαρύς να φτιάξει γέφυρες!


distant lover by Marvin Gaye

 

Η πανσέληνος... του Αυγούστου

H πανσέληνος!

Χρειάζομαι να απομονωθώ.

Χρειάζομαι να μαζέψω τα τρίμματα της ψυχής μου.

Σουρουπώνει κι εγώ πρέπει κάπου να βρεθώ μόνη με τις σκέψεις μου.

Πρέπει να βρεθώ ανάμεσα σε άλλα συντρίμια, να νοιώσω οτι δεν είμαι μόνη σ' αυτή την παράνοια που ζω.

Οχι όμως ανθρώπινα συντρίμια.
 Αλλά αυτά που άντεξαν στο χρόνο, που έχουν μείνει να μας θυμίζουν πόσοι υπήρξαν πριν από μας, πόσοι θα έρθουν μετά από μας, κι αυτά θα στέκονται αγέρωχα σε όλα τα "χτυπήματα", σε όλους τους "σεισμούς" σε κάθε "σαρωτικό αέρα" σε κάθε "διαβρωτική βροχή", σε κάθε ανθρώπινη κακοβουλία.

Εκεί, πίσω από τα μάρμαρα αρχίζει η λάμψη να δυναμώνει.

Το έντονο λαμπερό κίτρινο του φεγγαριού ρίχνει σκιες πίσω από τα μαρμαρα και η γη σαλεύει.

 Το μεγαλείο!


Σαλεύει και το μυαλό μαζί, λειτουργεί, αναρωτιέται, φωτίζεται.


Μάρμαρο να γίνει η καρδιά και μόνο το φεγγάρι να τη φωτίζει και να τη ζωντανεύει.


Η πανσέληνος μπορεί να κάνει μια αρχή...........

Πονάω!!!!!!!!!!!

Πονάω!!!!!!!!!!!!!

Πονάω πολύ φιλενάδα!!!! 

Πονάει κάθε σπονδυλος, κάθε μυς, το δέρμα, τα χείλη!!!

Η ψυχή, η καρδιά!!!!!

Πώς μου ζητάς να διαχωρίσω σώμα από μυαλό και ψυχή?

Δεν χωρίζονται! Προσπαθώ αλλά το μυαλό είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή μου που δεν γκρεμίζεται. 

Παίρνω καλέμι, παίρνω βαριά, το δουλεύω. Κάτι γίνεται κατά τη διάρκεια της μέρας, το βράδυ όμως όλα τα γκρεμίδια σαν να ξαναπαίρνουν τη θέση τους ακόμα πιο ισχυρά, με μεγαλύτερες αντοχές.

Το πρωί είναι όλα στη θέση τους.

Και προσπαθώ να βρώ άλλο κομμάτι να αρχίσω να γκρεμίζω λίγο πιο σαθρό. Κουράστηκα!

'Ενα άγγιγμα, μια ζωντανή ζεστή κουβέντα ίσως να κάλμαρε λίγο τον πόνο.

'Ομως ο μονόπλευρος αυτοπροσδιορισμός, ο αυθαίρετος, ο χωρίς βάθος, έχει κόψει κάθε ελπίδα και προσμονή.

Η κάθε μέρα βαριά, εκτός από κάποιες ελάχιστες, μετρημένες στιγμές.

Πώς είναι δυνατόν να διαχωρίσω τα πράγματα?

Πάντα έδινα μέρος της ψυχής μου. Πάντα έπαιρνα μέρος της ψυχής του άλλου.

Κι η ψυχή ξαναγεννιέται, δεν χάνεται, δεν αποδυναμώνεται, θεριεύει κι έχει να δώσει κι άλλα κι άλλα πολλά.

Αρκεί να υπάρχει ψυχή!!!!!!!!!!

Κι ας πονάει!!!!!!!!!!!!

Ο εφιάλτης....

Ο εφιάλτης ... που φέρνει αναμνήσεις!!!!!!!!!

 Η νύχτα τραγική!!!!
Η προηγούμενη μέρα έντονη! Επρεπε να κανονιστούν πολλά για να είναι όλα στην εντέλεια. Να μην υπάρχουν κενά να μην μπάζει η υπόθεση. Λεπτομέρεια!!!!! Τι κρίμα!
Οταν εγώ κάνω σχέδια, είναι σίγουρο πια οτι ο Θεός μου κάνει πλάκα, σπάει πλάκα μαζί μου και βάζει ίσως κι άλλους στο παιχνίδι.
Πόσο καλοπροαίρετη πρέπει να είμαι ή πόσο ηλίθια;
Θέλω και απαιτώ ότι δίνω να παίρνω. Εγωιστικό; Ισως. Αν και για μένα είναι η έννοια της ισότητας σε οποιασδήποτε μορφής σχέση.


Ο εφιάλτης κάλυψε όλο το βράδυ. Η αγωνία, η απόγνωση, το κλάμα, η απογοήτευση, τα θέλω που τα πήρε κάποιος και τα έκανε σφουγγαρόπανα, το χάσιμο όλων όσων έχω αποκτήσει, όλα χόρευαν στο όνειρό μου. Τα υπέροχα χρώματα που είχαν κατακλύσει την ψυχή μου λίγες ώρες πιο πρίν, έπαιρναν γκριζωπές μουντές ανταύγειες σκοταδιού, μέχρι που έφερα το μίζερο μαύρο. Το μίζερο χρώμα της μούχλας και της εγκατάληψης.
 Κι εγώ να κλαίω και να πηγαινοέρχομαι μέσα σε ρημάδια και να προσπαθώ να γυρίσω εκεί που βρισκόμουν πριν με πάρει ο ύπνος. 
Προφητικό, προειδοποιητικό;
Σίγουρα επιρρεασμένο από την χθεσινή βραδιά.

Και τώρα πίνοντας τον καφέ μου και προσπαθώντας να ξορκίσω τις εικόνες από το μυαλό μου, έρχονται άλλες πιο παλιές, μερικών μηνών πριν, που μου δείχνουν οτι κι αυτό που ζω θα το κάνω να ξεθοριάσει και να χαθεί. Εχω δύναμη. Εχω; ή έχει εξαντληθεί; 

Είναι πιό έντονο αυτό ή μου φαίνεται? Είναι πιο νέο, δροσερό, ακούραστο, αεικίνητο, απαιτητικό, τόσο πολύ ίδιο με το δικό μου τέμπο, τόσο οικείο, τόσο ποθητό, τόσο μισητό!!!!!!!!

Θυμάμαι πάλι τις δύσκολες στιγμές. Απίστευτα δύσκολες, με μόνο τον εαυτό μου να προσπαθώ να καταλάβω και να διαχειριστώ μια κατάσταση πρωτόγνωρα άγρια για μένα.


Ομως όλο αυτό το σκηνικό από το πρόσφατο παρελθόν, έφερε μια αύρα συμπαράστασης, αισιοδοξίας και ισχυρής φιλίας στην καρδιά μου. Μιας φιλίας που άρχισε με ανορθόδοξο τρόπο, που εξελίχθηκε και εξελίσσεται μέρα με τη μέρα.


Η φίλη μου είναι μαζί μου. Αδερφή, συμπαραστάτρια, λογική που χρειάζεται η παράνοιά μου. Περιμένω τη γνώμη της. Μετράει.
Περιμένω τα νέα της, τα ζω κι εγώ μαζί της.

Καλημέρα φιλενάδα, ο εφιάλτης φεύγει πίσω κι η μεταξύ μας απόσταση μεγαλώνει, μέχρι να χαθεί στο βάθος του χρόνου.!!!!!!

αρχής συνέχεια

‘Όλα αρχίζουν να παίρνουν μια θέση στη ζωή σου. Εκεί που πρώτα υπήρχε μόνο ένα μεγάλο θέμα που σάρωνε τη σκέψη σου, ξαφνικά αρχίζει να κάνει κενά. ‘Όπως το νερό που χύνεται σε γυαλιστερή επιφάνεια και μετά μαζεύει τόπους  τόπους, ενώ αφήνει στεγνά κενά.

Αυτά τα στεγνά κενά, ζητάνε γέμισμα!!!!!!! 

Το απαιτούν!!!!!!!!!! 

Κι εσύ άμαθη προσπαθείς να αρπαχτείς από κάπου για να βρεις να τα γεμίσεις. Κι αυτά ζητάνε και ζητάνε επιτακτικά. Κι εσύ προσπαθείς. Μπαίνεις σ’ ένα αγώνα δρόμου με πολλά εμπόδια. Ενώ νομίζεις ότι το τέρμα είναι κοντά , αυτό απομακρύνεται και σου βγάζει τη γλώσσα (ξέρετε :P).  

 Κι εσύ προσπαθείς , ακούς τα χειροκροτήματα ψεύτικα ή αληθινά δεν έχει σημασία κι αγωνίζεσαι για να αποδείξεις πόσο δυνατός παίκτης είσαι.

Πάλι αφήνεις απέξω τον εαυτό σου, που βαθιά μέσα σου φωνάζει «Κίνδυνος»!!!!!!!!!!!!

‘Όμως η ματαιοδοξία, η ανάγκη για επιβεβαίωση και  η ανάγκη να νοιώσεις  γυναίκα πριν το τέλος είναι πολύ ισχυρές.

Οι ορμόνες χορεύουν θαρρείς πιο ξέφρενα από την εφηβεία που έζησες. ‘Η μήπως την έχεις ξεχάσει; Μήπως είναι πια τόσο μακρινή;

Κι όμως βλέπεις ότι υπάρχουν άνθρωποι (δεν θα πω άνδρες γιατί οι άνθρωποι μετράνε όχι τα φύλα) που δείχνουν ενδιαφέρον για σένα. Ενδιαφέρον που το έχεις ξεχάσει, που έχει σβηστεί από τα απόνερα της καθημερινότητας, της ρουτίνας, της οικονομικής κρίσης, των οικογενειακών προβλημάτων.

Κι αυτό το ενδιαφέρον φουντώνει. Και μαζί φουντώνεις κι εσύ. Φουντώνει η φαντασία, η επιθυμία, η λαχτάρα για ζωή, η τρέλα, η απόγνωση.

Πρέπει να τα καταφέρεις. Πρέπει να τα φέρεις όλα στα μέτρα σου έτσι όπως μόνο εσύ ξέρεις και κάνεις τόσα χρόνια.

Λίγο διαφορετικά βέβαια, αλλά πρέπει……………..

Εδώ είναι η αρχή!

Η αρχή ......... το όλον του παντός!

Κι εκεί , που λες ότι όλα είναι σε μια σειρά, εκεί που όλα είναι θαμμένα κάπου πολύ βαθιά μέσα σου, εκεί  που κάθε κρυφή επιθυμία, έχει βυθιστεί στο σκοτάδι της ψυχής σου, ξαφνικά….. κάτι συμβαίνει.

Κάτι  ταράζει το λιμνάζον σκηνικό που κοσμούσε τη σκηνή της ζωή σου μέχρι τότε.

 Κάτι που είναι διαφορετικό. Το νοιώθεις ότι δεν θα περάσει γρήγορα ούτε εύκολα.  Σου συμβαίνει και δεν μπορείς να προσδιορίσεις τι είναι. Καλό; Κακό;

Όλα αρχίζουν να αναδύονται μέσα από τα μαύρα νερά που τα είχες πνιγμένα.

Επιθυμίες για μακρινά ταξίδια. Ταξίδια που ονειρεύτηκες  και περίμενες μέχρι τώρα να συμβούν ή μόλις αποκτούσες χρόνο για τον εαυτό σου. Ταξίδια που ενώ τα είχες υποσχεθεί σε σένα, ενώ τα είχες προγραμματίσει, κάποιοι άλλοι στα στερούν και μένεις με μια πίκρα στο στόμα. Τι περίμενες τόσα χρόνια;  Γιατί μάζευες το χρηματικό μέσο ενώ στο διέλυσαν;  Τι στο διάολο έκανες τόσα χρόνια;  Γιατί δεν ύψωνες ανάστημα επιθυμιών κι όποιος μπορούσε ας ανέβαινε σε σένα;

Επιθυμίες για απόδραση του μυαλού. Αποδράσεις σε τόπους τέχνης, γραμμάτων, φίλων  γιατί τα στέρησες όλα.

Επιθυμίες για έρωτα, για πάθος που τις κλείδωσες τόσο βάρβαρα σε σκοτεινά υπόγεια. Το μόνο που κράτησες μια ματιά αδιάφορη, επικριτική  και για σένα εμετική.

 Καμιά ικανοποίηση προσωπική.

Μόνο η ικανοποίηση της αποδοχής των άλλων και της επιβράβευσης  της  δικής σου ανέχειας και δυστυχίας.

Ξαφνικά κάτι άλλαξε!

 Η σύγχρονη τεχνολογία έφερε νέους κώδικες, νέους ορίζοντες, νέους ανθρώπους στη ζωή μας, και κάποιοι φάνηκαν να ενδιαφέρονται για ότι συμβαίνει σε σένα.

Ετσι να είναι άραγε;

Πάντως ο αγέρας άλλαξε πορεία και μαζί του θα φέρει ανανέωση, αναζωογόνηση, ευκαιριακή χαρά,  αρκετή θλίψη, καρδιακούς φίλους, αλλά και πολλά σκουπίδια!!!!!!!!!!!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…………………….